روزهای سبز من

آراد دو ماهه من

mygreendays — Sun, 08 Nov 2009 11:25:18 GMT

امروز دقیقا امروز دوماه پیش من داشتم برای دیدن تو پسر نازنینم لحظه شماری می کردم....تو اومدی و شدی همه زندگی من و بابات....

عزیزم تولد دو ماهگیت مبارک.....فردا قراره یک واکسن کوچولو به اون رونهای گوگولت که حسابی داره تپل میشه زده بشه....حسابی اضطراب دارم ولی می دونم این روزها نیز میگذره!!!!!!!!!!!!

دارم بهش شیر میدم...مثل همیشه دستاش سرده...مامان همسری بهم گفته که بابا و عموی آراد هردو همینطوری بودن...همیشه دستاشون سرد بوده....دستش رو توی دستم میگیرم و به آرومی نوازش میکنم...به دستاش نگاه میکنم ...دستاش شبیه کیه....دستاش منو یاد کی میاندازه....

دستات دقیقا شبیه دستای امیده....همون دستایی که برای اولین بار وقتی داشتیم از افطاری همکار مشترکمون که از دوستی من و امید خبر نداشت بر می گشتیم...چقدر همکارامون شوکه شد وقتی من و امید رو با هم دید...بعدها به امید گفته بود که اصلا انتظار دیدن ما دوتا رو باهم نداشته و تقریبا فکش چسبیده به زمین وقتی ما ورو دم در خونش دیده!!!!!!یادمه وقتی برگشتیم چون هر دومون ماشین نیاورده بودیم رفتیم میدون هقت تیر تا تاکسی سوار شیم...این پیشنهاد زیرکانه و زنانه من بود که آژانس نگیریم چون دلم میخواست بیشتر با هم باشیم....هنگام رد شدن از خیابون دقیقا وسط خیابون دستم رو گرفت و این اولین بار بود که گرمای دستش رو احساس کردم....یادمه وقتی رسیدیم نوبنیاد یکساعتی تا خونه ما پیاده روی کردیم و چقدر لذت بخش بود....

دستات دقیقا شبیه دستای امیده....همون دستایی که موقع حلقه خریدن شد دردسربزرگمون...میخواستیم دوتا حلقه ساده ست بخریم که همیشه تووی دستمون باشه...همه مغازه های کریمخان رو دیدیم...به انگشتهای بلند امید که سرشون خیلی پهنه هیچ حلقه ای نمیومد....من حسابی بهش خندیدم...آخرش یکی از مغازه ها یک آقای ارمنی یکسری حلقه با طرحهای خاص خودش داشت...دستمون کردیم ....شاد بودیم چون به انگشتهای عجیب غریب امید میومد...همون رو خریدیم...اسمهامون و تاریخ عقدمون توش حک شد...اون حلقه ها به نظرم زیبا ترین چیزیه که من و امید داریم...همیشه توی دستمونه و اگر نباشه انگار یه چیزی کم داریم....ماه آخر بارداریم دیگه دستم نرفت ولی تا از بیمارستان اومدم خونه اولین کاری که کردم حلقه ام رو دوباره دستم کردم....

دستا دقیقا شبیه دستای امیده....همون دستایی که موقع برگشتن از اون عروسی کذایی موبایل نازنینم رو از شدت عصبانیت پرت کرد و شکست...چقدر عذاب وجدان داشت....اون شب پیشش نخوابیدم...اولین بار بود...صبح از شدت کمر درد و گرفتن رگ سیاتیک پا مدام گریه میکردم...اون دستا بهم نزدیک شد...فریاد زدم که نمی خوام تو راه رفتن بهم کمک کنه....تمام وجودش نگرانیه و پشیمونی بود....رفتیم بیمارستان خاتم الانبیا...خیلی ناراحت و عصبانی بودن...هر بار که اومد کمکم کنه دستش رو کنار زدم... حاضر بودم بیوفتم ولی دستش بهم نخوره...ته دلم برای شکسته شدن موبایلم خیلی ناراحت بودم...راستش رو بخواهید بیشتر بخاطر موبایلم گریه می کردم....آخه اون اولین چیزی بود که با اولین حقوقم خریده بودم...به هر حال شکست...توی اتاق انتظار روم رو کرده بودم طرف دیگه که نبینمش ....دستش رو آروم گذاشت روی پام....خسته بودم و عصبی....آروم دستم رو گرفت...چقدر بهش نیاز داشتم....تا سه روز باهاش قهر بودم....تا سه ماه بهش اجازه ندادم حرفی از موبایل بزنه....منم تا چهار ماه برای اینکه لجش رو دربیارم موبایل نداشتم...بلاخره عیدی برام گوشی خرید....با همون دستاش من رو بغل کرد و بهم گفت که ار اتفاقی که اونشب افتاد خیلی خیلی پشیمونه...حتی بهم گفت دقیقا بعد از اینکه موبایلم رو پرت کرده بوده از شدت پشیمونی نمی تونسته بخوابه!!!!!!!!!!

دستات شبیه باباته...همون بابایی که این روزها روی دستش میخوابی و اندازه یک دنیا دوستت داره...همون بابایی که موقعی که توی شکمم بودی با دستاش تورو نوازش میکرد...همون بابایی که اندازه یک دنیا دوستش دارم....همون بابایی که دستاش عشق رو به من هدیه داد....

آراد عزیزم

امیدوارم همونطور که دستاتن مثل باباته ...عشق و محبتت هم مثل اون باشه تا همسر و همراهت عاشقانه دوستت داشته باشه.....

روزهای پاییزی

mygreendays — Sat, 31 Oct 2009 14:29:50 GMT

روزی که پست قبل رو نوشتم آراد خیلی خوب بود ولی شبش از ساعت ۱۰ شب تا ۶:۳۰ صبح !!!!!!!!!!!!!بیدار بود ...اخرین اقدام ما برای خواباندنش این بود که ساعت یک ربع به ۵ سوار ماشین شدیم ورفتیم خیابون گردی.....البته آقا تو ماشین خوابید ولی رسیدیم خونه دوباره بیدار شد ......تنها چیزی که نصیبمون شد ۵ تا نون سنگک تازه بود که ساعت ۵ صبح همسر بیچاره خریده بود...خلاصه اینکه آقا ۶ و نیم خوابید!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اون روز تقریبا من در حال مرگ بودم....از خواب و خستگی و کلافگی...امید بیچاره که هفت صبحش رفت سر کار...منم ساعت ۱۰ صبح بابام اومد دنبالم و رفتم خونه خواهر دومی...حالا شما فکر کنید سه تا نی نی و دوتا مامان خسته!!!!!!!!!!!!!!!!!!....خلاصه خوب بود چون مثل قدیما وقتی این سه تا خوابیدن من و خواهرم کلی حرف زدیم و مامان و بابای بیچاره هم مشغول نوه داری بودن!!!!!!!!!!!

این روزها میگذره....مثل شب جمعه که آقا ساعت ۹ شب خوابید و چون زود خوابیده بود ساعت ۳ و نیم بیدار شد .....چون جمعه بود و همسر تعظیل ما هم ساعت ۵ صبح بعد از تلاشهای بی ثمر برای خوابوندن آراد آقا رو پیچیدیم لای پتو و توی اون هوای عاشقانه بارونی صبح جمعه رفتیم حلیم خریدیم و زدیم به بدن...حال داد....هم ماشین گردی و هوا خوری توی اون ساعت روز هم حلیم!!!!!!!!...یاد روزهای عاشقانه ۲ نفرمون افتاده بودیم.....

خلاصه که روزهام خلاصه شده به همین چیزها البته سعی می کنم خیلی متداول نشم ...مجله و کتاب می خونم و تا وقت گیر میارم اینترنت گردی هم می کنم....ولی در کل همه چیزم آراده...

پنج شنبه و جمعه هم یک سفره و یک عروسی دعوت بودم که فقط سفره رو رفتم چون در مورد عروسی دلم نمی خواست آراد رو ببرم و اصلا هم نمی تونستم جایی بذارمش.....خلاصه اینکه عروسی رو نرفتم و بعدا فهمیدم هیچ چیزی رو از دست ندادم....عروسی در حد یک مولودی ساده!!!!!!!!!!....وقتی عروس با صدای روی میز زدن میرقصیده و داماد هم بیچاره وقتی میومده تو زنونه کراوات میزده و وقتی میرفته تو مردونه به خاطر باباش کراوات ور در میاورده...دیگه شما فکرش رو بکنید!!!!!!!!البته این آقا داماد متولد ۶۴ باباش یکی از پزشکهای کله ژنده مملکتی و از لحاظ مالی و این حرفها چیزی کم ندارن ولی از لحاظ دینی اینقدر خشکه مذهب و متحجرن که حسابی دلم خنک شد که بچه ام رو نذاشتم برم اونجا.....داماد دکترای کامپوتر قبول شده و از اون بچه تیزهای ح.ز.ب.ا.ل.ه.ی که از بچگی همه چیز حالیش بوده!!!!!!!!!!!!!!!وقتی میخواست زن بگیره به مامانش سفارش یک دختر بور و تپل و چشم رنگی و حسابی لوند رو داده بود که مامانش هم رفت یک دختر ۴۰ کیلوییه سیاه بسیار معمولی که باباش همکار بابای دکتر آقا داماد بوده رو انتخاب می کنه...به طوری که دختره شب عروسی آقا داماد غر غر می کرده که این چیه که برای من انتخاب کردید؟!!!شماها ندیدید چقدر لاغره!!!!!!!!!!!!!!!!!....

اون وقت میگن چرا آقای داماد وقتی ۳۵ ۶ سالش شد و تبدیل شد به یک حاج اقای ترگل ورگل ...چشمش دنبال خانمهای جوون و تریپ میوفته!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!واقعا که....

این روزها می گذرد

mygreendays — Tue, 27 Oct 2009 07:29:26 GMT

خیلی موفقیت آمیزه وقتی بعد از ۴ ساعت کلنجار رفتن بلاحره آقا خوابید!!!!! از ساعت ۷ صبح تا همین چند دقیقه پیش داشت نق میزد و گریه می کرد.....حالا که خوابیده گگفتم بیام بنویسم و بعدش منم برم بخوابم!!!!!!!!!

دوشنبه هفته پیش بود....آراد از شب قبلش دهنمون رو صاف کرده بود ...همش بیدار بود و نق میزد....با وجودی که برده بودیمش حمام ولی اصلا خوب نخوابیده بود....صبحساعت ۷ دوباره بلند شده بود و هی با نق و گریه نیم ساعت نیم ساعت خوابیده بود...بیش از ۸ بار توی بغلم بعد از کلی راه رفتن خوابید ولی تا می ذاشتمش توی تختش بیدار میشد و گریه می کرد....بعد از ظهرش از ساعت ۳ تا خود ۵ یک روند گریه می کرد و من داشتم از خستگی میمردم....دیگه دستم و کمرم داشتن می شکستن اینقدر که اینو بغل کرده بودم و راه برده بودم....ساعت ۵ و نیم آقا خوابید...منم یک کم چشمام گرم شده بود که پشه ها یک حالی بهم دادن...مدام از دم گوشم رد می شدن و به نظرم چیزی از این زجر آور تر نیست که از خواب داری میمیری ولی پشه ها بیدارن و هر جاییت که از پتو بیرون باشه رو میزنن....توی همین درگیریها بودم که صدای درمون اومد...وای ساعت شش و نیم شده بود و همسر اومد.....

به خودم یک نگاهی انداختم...جالم از خودم به هم میخورد....از صبح لباس خواب تنم بود ...آرایش نداشتم و موهام ژولیده بود....مهمتر از همه یک ماه و نیم بود که به خاطر زایمانم ا.پ.ی.ل.ا.سیون نرفته بودم که این مسئله تبدیل شده بود به بزرگترین دغدغه زندگیم....خواهر دومی تا آخر هفته زایمانم میکرد و من دیگه نمی تونستم برم خونه مامانم اینا تا یکساعت آراد پیششون باشه و من به کارهای آرایشگاهیم برسم....اه حتی برای وقت گرفتن از ارایشگاه هم دیگه دیر شده بود....حالم از خودم به هم میخورد....بیچاره امید!!!!!!!!!....همسر اومد و مثل همیشه مهربون منو بوسید و کنارم دراز کشید....منم کلی غر غر کردم ....از آراد گفتم...از اینکه من دیگه وقت ندارم به خودم برسم....خلاصه گفتم و گفتم.....

امید لبخند زد....بهم گفت داشتم فکر میکردم آراد بزرگ میشه و دیگه هیچ وقت این سنی که الان هست بر نمیگرده...آراد ما دیگه هیچ وقت یک ماهه یا چهل روزه نمیشه و ما حتما دلمون برای این روزهاش تنگ میشه......

راست میگفت...آراد من با همه سختیهای این روزهاش بزرگ میشه و من چقدر دلم برای یک ماهگیش تنگ میشه ...دقیقا مثل الان که دلم برای اون روزهایی که توی دلم بود تنگ شده....با هم بلند شدیم و رفتیم شام درست کردیم...آراد ساع ۸ بلند شد و ماکلی باهاش بازی کردیم....اون شب هم باز بد خوابید ولی من دیگه اونقدر خسته و کلافه نبودم....سه شنبه بابام و مامانم اومدن دنبالم ....مامان گفت خواهر دومی فردا باید بره بیمارستان و ما گفتیم که این روز آخری رو هم باهم باشیم...خیلی شاد بودم...از شانس خوبم آرایشگاه برای همون روز ساعت ۲ بهم وقت داد...آراد دقیقا ساعت ۲ خوابید و من رفتم حسابی به خودم رسیدم....توی این مدت همش فکر می کردم این روزها هم میگذره و من چقدر دلم براشون تنگ میشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پی نوشت :

- مرسی از تبریکاتتون...بچه ها خوبن ولی خدا وکیلی نگهداری دوتا بچه با هم خیلی سخته.....خواهر دومی رسما صاف شده....البته من اعتقاد دارم خدا هر چیزی رو که میده توانش رو هم میده...کی فکر میکرد منی که مثل خرس میخوابیدم الان ۴ ساعت در ۲۴ ساعت بخوابم....خدا بهش کمک میکنه!!!!!!!!!

- به نظرم آراد بزرگ شده و این حس خیلی خوبیه...خوابش بهتر شده البته نه اینکه فکر کنید ساعت ۱۰ میخوابه تا ۸ صبح ولی خوب....بچه ام بهتر از قبل میخوابه...البته توی رختخواب ما!!!!!!!!!

توی بغل خوابیدن و بغلی شدن رو دارم ازش میگیرم ولی توی رختخواب ما خوابیدن اونم بین من و امید رو نمیدونم چی کار کنم.....رسما بو میبره وقتی میذارمش توی تخت خودش....ای خدا!!!!!!!!!!!!!!!!!

اعضای جدید خانواده ما

mygreendays — Thu, 22 Oct 2009 08:54:26 GMT

پسر و دختر خواهر دومی روز چهارشنبه ۲۹ مهر در بیمارستان لاله ساعت ۷:۲۰ صبح به دنیا اومدن....وزن پسره ۲۷۰۰ و دختره ۲۳۰۰...هر دو سالمن و ما باید خیلی شاکر خداوند باشیم

خواهر دومی سال ۸۰ ازدواج کرد...۲ سال اول در گیر سربازی و پایان نامه فوق لیسانس شوهرش بودن و اصلا به بچه دار شدن فکر نمی کردن ولی وقتی سه سال گذشت زمزمه های حالا دیگه وقت بچه دار شدنه...دیگه باید از تنهایی درآیید و این حرفها شروع شد...خوب اونها هم تمایل داشتن...هرچی می گذشت اضطراب و نگرانیها بیشتر میشد...بعد از ۵ سال دکترهای مختلف رفتن و انواع و اقسام نسخه های دارویی و گیاهی و دعایی!!!!!!!!! رو امتحان کردن همه چیز بی نتیجه بود....یکسالی خواهر دومی خسته از هر نسخه ای بیخیال بچه شد ولی مگه میشد...نگرانی و ناراحتی مامان و بابام از همه بیشتر بود!!!!!!!!!

وقتی فهمیدم که حامله هستم اولین چیزی که به ذهنم اومد خواهر دومی بود....این خیلی براش بد بود که بعد از این همه عروسهایی که تو فامیل بعد از اون عروسی کرده بودن و همه بچه داشتن نوبت به خواهرش رسیده بود که ۴ سال از خودش کوچکتره و ۵ سال هم بعد از اون عروسی کرده...البته خواهر دومی تودار تر از این حرفها بود و هیچ چیزی به رویخودش نمیاورد...ولی خوب بلاخره من نگرانش بودم...

اما خدا یکبار دیگه لطفش رو شامل حال ما کرد...یک ماه و نیم بعد از حاملگی من خواهر دومی توسط موسسه ابن سینا و با عمل میکرو حامله شد...سختیها دردها و پولهای زیادی رو بخاطر بچه ها پرداخت کرد ولی همه اینها به خوشحالی خودشون و همه خانواده میارزید....

همه سختیها به دیدن دختر وپسر کوچولوی دوست داشتنیش نیارزید و دیروز چشمهای همه بخصوص بابای نازنینم ستاره بارون بود....

خدایا هنوزم فکر میکنم که هیچ چیز نمی تونه قدردان این همه لطفت به خانواده ما باشه...این بنده حقیرت فقط می تونه با زبون بی زبونی بگه خیلی خیلی خیلی سپاسگذارت هستیم....چون هر چیزی غیر از این می تونست خیلی سخت باشه ولی تو خیلی خیلی بزرگی....

بیصبرانه منتظر تولد بابام هستم که توی آدر ماهه و میخوام اینار به جای عکس ۵ نفره مامان و بابا با سه تا نوه ها امسال یک عکس ۸ نفره با ۶ تا نوه بندازم...

خدایا ممنون!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چله نشین تو شدم

mygreendays — Sun, 18 Oct 2009 07:06:18 GMT

پسرم امروز چهل روزه شد.....چهل روز که به نظر خیلیها خیلی سریع گذشت ولی برای من روزهای ظولانی بود...بودن با پسر نازنینم که نمی دونم ساعت خوابش با کدوم کشور ست بود که هر شب حداقل سه ساعت بیدار بود این سه ساعن هم معمولا بین ساعتهای یک تا سه نیمه شب بود....چهل روز صدای نفسهای یک موجود نازنین همه خونه ما رو پر کرده ...چهل روز بوی آراد همه جا رو تحت تاثیر خودش قرار داده به طوری که مامانم میگه از در خونتون وارد میشیم بوی آراد میاد ولی من هنوز نفهمیدم این بو چیه که همه راجع بهش حرف میزنن....چهل روز همه چیز زندگیمون تحت تاثیر موجودی قرار گرفته که بهترین و شیرین ترین هدیه خداونده....

نمیدونم راجع به بچه داری و این حرفها چی بنویسم ولی اینو میدونم که صرف بچه دوست داشتن نمیتونه برای بچه دار شدن کافی باشه...چه برسه به کسانی که فکر می کنن با بچه دار شدن میتونن مشکلات ریز و درشت زندگیشون رو حل کنند...برای بچه دار شدن برای مادر و پدر شدن یک روحیه کاملا آماده احتیاجه....پدر و مادر باید همراه و هم زمان باهم توی بچه داری شریک باشن چون غیر از این بچه داری مخصوصا روزهای اول به قدری سخت میشه که دلت میخواد بشینی یک دل سیر گریه کنی!!!!!

این روزها من خیلی عوض شدم....وزنم حدود ۱۲ کیلو کم شده...خوابم به روزی ۴ ۵ ساعت کاهش پیدار کرده و سرعت انجام کارهام به سرعت نور رسیده...همه چیز اینقدر سریع انجام میشه که خودم هم تعجب میکنم....ساعتهای روز اینقدر سریع میگدره که تا چشم رو هم میذارم ساعت از ۱۰ صبح میشه ۴ بعد از ظهر....اما بد ترین قسمتش زود تاریک شدن هواست که حسابی منو دپرس میکنه....شبها تقریبا هوشیار میخوابم و اینقدر بین خوابم به آراد توی نوبتهای مختلف شیر میدم که بعضی وقتها صبحها اصلا یادم نمیاد که من توی کدوم یک از این نوبتها آراد رو آوردم توی تخت خودمون بین خودمون خوابوندم....آراد این بخش خواب رو که بین ما بخوابه خیلی دوست داره مخصوصا اگر من سرم ور بچسبونم به سرش و خیلی نزدیک به هم نفس بکشیم....ولی خوب من نمیخوام عادت کنه برای همین شبها اکثرا توی تختش که کنار تخت خودمونه می خوابونمش.....خلاصه اینکه توی این چهل روز همه چیز زندگیمون تغییر کرده...اون حس مادرانه...اون حس عاشقانه هر روز بیشتر وبیشتر میشه....بعضی وقتا که آراد از ساعت یک شب تا ۴ صبح مدام گریه میکیرد و نق میزد و من و امید تقریبا از خواب داشتیم هلاک میشدیم همش فکر میکردم که مامانامون که چند تا بچه رو باهم بزرگ می کردن چه کار سختی داشتن.....ولی وقتی صبح آقا آراد بعد از یک بیخوابی طولانی توی بغل من میخوابید میفهمیدم حس مادری یعنی چی ...چون با وجودی سختیهایی که به من وباباش داده بود هنوز هم عاشقانه دوستش داشتیم......

خلاصه اینکه مادر بودن و مادر شدن و تلاش برای مادر خوب بودن چیز جدید و فوق العاده عجیبیه...اینقدر که من عاشق بخور بخواب رو تبدیل کرده به یک مرتاض!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

دوستای خوبم مرسی که به من سر میزنید....دلم میخواد که به همه سر بزنم و براشون کامنت بذارم ولی به خدا وقت اینترنت گردیم خیلی کم شده.....به زودی به همه سر میزنم.....

عکسهای عشقم

mygreendays — Fri, 16 Oct 2009 05:45:18 GMT

آراد در لحظه تولد

آراد ۵ روزه

آراد نمیدونم چند روزه

آراد ۷ روزه

آراد ۲۳ روزه

آراد یک ماهه من

mygreendays — Fri, 09 Oct 2009 06:25:18 GMT

خیلی از دنیای وبلاگم دور شدم...این روزها برای فرار از افسردگی بعد از زایمان هر روز صبح میرم خونه مامانم اینا و بعد از ظهر با همسری بر می گردم...اینطوری خیلی حال روحیم بهتره...چند روز اول بعد از رفتن مامان اینا که توی خونه تنها بودم یک کم احساس دپرسی داشتم ولی الان خیلی خوبم

خبرهای ارادی ما شامل ختنه شدن آقا پسرمونه که خدا رو شکر دیروز انجام شد ولی خیلی خوب بود...البته به غیر از شیونهای این آقا پسری در اتاق دکتر!!!!!!!!!!!!!!!!!!

به نظر خودم هر روز داره بیشتر شبیه امید میشه...تازگیها صداهای خاصی از خودش در میاره و من و باباش رو ذوق زده میکنه.......

در مورد خواب شبانه هم باید بگم داریم به ساز آقا کوچولو میرقصیم...شبها ساعت ۸:۳۰ ۹ که ایشون خوابیدن ما هم همه کار و زندگی رو ول میکنیم میریم میخوابیم چون آقا معمولا ۱۲ بیدار میشه و تا ۲:۳۰ ۳ بیداره...ما هم شاد و خوشحال بیدار میشیم..میوه میخوریم...تی وی میبینیم..قربون صدقه میریم...و بعدش داغون از خواب ساعت ۳ میخوابیم...دکترش گفته خیلی

بهش برسید و کلی بغلش کنید چون نوزاد خیلی به محبت شما نیاز داره!!!!!!!!!!!!!!ما هم حودمون رو با نوزاد آداپته کردیم....ظرفهای شاممون رو ساعت ۲ شب میشوریم و باز پخش برنامه های ماهواه رو ساعت ۳ شب می بینمیم!!!!!!!!!!

خلاصه دوران شیرین بیخوابی و لذت بخش نوزاد نگهدارون داره سپری میشه و من و امید عاشقانه پسرمون رو نگهداری می کنیم.....

کلی عکس هرروز ازش میگیرم که بایذ سر قرصت براتون بذارم....حتی از لحژه تولدش هم عکس دارم ولی چ.م باید حجمشون رو کم کنم یک کم وقت میگیره ولی حتما میذارم...

فعلا همین ...بازم مرسی که بهم سر میزنید در اسرع وقت به همتون سر میزنم چون دلم برای دوستام یک ذره شده.........

پسرم ...آرادم...تولد یک ماهگیت مبارک~~~~~~~

این پست به صورت آراد دربغل نوشته شده است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

زایمان 2

mygreendays — Thu, 24 Sep 2009 14:58:18 GMT

این پست در طول یک هفته نوشته شده است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اتاق درد یک اتاق یک تخته بسیار تمیز بود که یک ویو زیبا به اتوبان نیایش داشت....اول یک سری معاینات و سوالات انجام شد و بعدش دستگاههای متعدد مانتیتورینگ قلب بچه و انقباضات رحم رو بهم وصل کردن و بعد یک سرم قند وصل کردند.....ساعت حدود ۱۰ تزریق آمپول فشار رو شروع کردند و من از ساعت ۱۰:۳۰ دردهای منقطعی شبیه درد پریود رو احساس می کردم...دردها کمی بیشتر از درد پریود بود و با گذشت زمان دردها بیشتر و فاصله اش کمتر می شد ولی به نظر من قابل تحمل بود....دکترم از ساعت ۱۰:۳۰ اومد بالای سرم و با روحیه بالاش کلی به من انرژی میداد...توی این فاصله امید و مامانم و مامان امید میومدن دیدنم و این دیدارها انرژی بیشتری به من میداد...مخصوصا حضور امید برام خیلی خوب بود...حدود ساعت ۱۱ دهانه رحمم ۴ سانت باز شد و دکتر بیهوشی که دکتر بسیار خوب و خوش اخلاقی بود با تکنیسین بیهوشی اومد و کار بیحس کردن رو انجام داد....من روی تخت نشستم...و فقط وارد شدن سوزن رو در کمرم احساس کردم...بعدش داروی بی حسی رو تزریق کردن...بعد از ۱۰ دقیقه از کمر به پایینم بی حس شد و من بدلیل مسکنی که قبلا بهم تزریق کرده بودند و همین طور بی حس بودن رحمم تونستم بخوابم...خیلی خوب بود چون انرژی گرفتم البته تمام مدت خوابم صداها رو می شنیدم...توی این فاصله مامانم و امید چند بار اومدن پیشم...حدود های ساعت ۳ بود که دهانه رحمم ۹ سانت باز شده بود و این یعنی به زودی پسرم به دنیا میومد...در تمام این مدت من فقط سفت و شل شدن چیزی درون شکمم رو احساس می کردم و حتی وقتی دکتر منو معاینه می کرد هم متوجه نمی شدم...ساع ۳:۳۰ دکتر بهم گفت که هر بار کع لتقباضی احساس کردم پاهام رو داخل شکمم بیارم و زور بزنم...منم این کار رو کردم...درد خفیفی در ناحیه لگنم احساس می کردم که تقریبا قابل تحمل بود....هرچی زمان می گذشت دردم بیشتر می شد...با وجود بی حس بودنم دردم ناشی از فشاری بود که به لگنم میومد...ساعت ۴ من رو با ویلچر بردن اتاق زایمان...دردم هر لحظه بیشتر میشد...توی اتاق زایمان وقتی اون صندلی کذایی رو دیدم گریه ام گرفت چون با وجود بی حسی پاهام و دردی که داشتم اصلا نمی تونستم برم وری اون صندلی بشینم...دکتر از پرستار خواست تا همسرم رو صدا کنن...امید اومد...منو بغل کرد...و به /ارومی روی اون صندلی نشوند...دلم نمی خواست از بغلشبیام بیرون...گریه ام گرفته بود...دکترم به امید گفت گه تا حداکثر نیم ساعت دیگه بچه به دنیا نیاد...بیرون منتظر باشه تا بچه به دنیا اومد بیاد تو....ساعت ۴:۱۰ بود...من زور می زدم ولی انگار این پسره جاش توی لگنم راحت بود نه عقب میرفت نه جلو...ماما دستش رو گذاشت روی دنده های من و شکمم رو به پایین فشار میداد....نفسم دیگه بالا نمیومد...دردی که توی لگنم داشتم و فشاری که به دنده هام میومد....یک بار...دوبار....یا علی کمکم کن....سه بار...نه دیگه نمی تونستم...یا فاطمه زهرا....چهاربار...خدایا دیگه نمی تونم...تکنیسیت بیهوشی و پرستارهای توی اتاق برام دست می زدند و می گفتم یک زور دیگه ....موهاش پیداست....وای خدای من ...بچه ام خفه نشه...یا علی....و زور آخرساعت ۴:۵۵ بعد از ظهر....در یک لحظه پسرم ...عشقم و همه زندگیم از بدنم خارج شد...سر وته بود و من باهمه بیحالیم سرم رو بلند کردم تا صورتش رو ببینم...پسرم ژریه می کرد و منم شروع به گریه کردم...اشک میریختم..امید رو صدا کردن تو اتاق و وقتی وارد شد منو بغل کرد و شروع کرد به گریه...سه نفری اشک می ریختیم...من ...امید و پسرم که توی بغل من بود....دوستش داشتم بینهایت....خدای من چه لحظه ای بود....ماما سریع صورت آراد رو چسبوند به بدن من و پسرم آروم خوابید....خون زیادی ازم رفته بود و تقریبا بیحال بودم....دیگه اتاق خلوت شد...امید و اراد رفتن اتاق نوزادان...من و دکترم موندیم...دکتر در حالیکه بخیه می زد کلی توصیه برای نگهداری از بخیه هام میکرد...من خواب و بیدار بودم و اصلا حرفهاشو درست نمی فهمیدم...ولی خیلی لدت بخش بود اون حالت خلسه ای که داشتم.... از اتاق زایمان با تخت آوردنم بیرون...خیلی تشنه بودم و شدیدا گرسنه...خوابم برد...هیچی نفهمیدم...ساعت ۷ شب بود...با صدای خواهر کوچیکه که برای دیدن من اومده بود توی بلوک زایمان بیدار شدم...چقدر خوب بود...کلی باهم حرف زدیم...تشنه بودم...خواهری برام آبمیوه آورد...ساعت ۷:۳۰ بردنم توی بخش...از بلوک زایمان که اومدیم بیرن امید رو دیدم که هنوز چشماش می خندید...همه بودن...مامانم...ممان همسر...برادر همسر و خانومش...خواهر کوچیکه ....توی اتاقم همه اومدن و کلی حرف زدیم ...من درد داشتم ولی خوب بودم...دلم پسرم ور میخواست....شب خواهر بزرگه موند پیشم ...تا صبح بیدار بودیم و با آراد گوگولی بازی میکردیم...حرف زدیم و خندیدم...فرداش هم امید و مامانش ار صبح اومدن پیشم و تا ساعت ۴ که مرخصم کردن موندن...

خلاصه اینکه من اومدم خونه با پسرم....دردهام خیلی زیاد بود به دلیل فشار زیادی که به لگنم اومده بود و شدیدا خونریزی داشتم ولی همه چیز خوب بود....به نظرم زایمان طبیعی بدون درد از سزارین خیلی بهتره چون من همون روزهای اول راحت میتونستم بشینم و بلند شم و کارهای پسرم ور خودم انجام بدم...البته مامانم و امید خیلی خیلی خیلی بهم کمک کردن.....

از همه دوستانم که بهم سر میزنن ممنونم...سرم یک کم شلوغه ولی سعی می کنم به همه سر بزنم....توی پست بعد میخوام از لحظه تولد آراد تا همین امروز عکس بزارم...

زایمان 1

mygreendays — Mon, 21 Sep 2009 12:16:18 GMT

اول از همه خیلی خیلی ممنون بابت تبریکاتتون....دوستان عزیزم مرسی

اینم آراد گلی ما در سه روزگی

خوب زندگی به روال عادی برگشته و من وقت می کنم یک کمی هم به وبلاگم برسم...هفته های اول خیلی سخت بود بخاطر مهمون بازیهای بعد از افطار که معمولا از ساعت ۹ شب بع بعد شروع میشد....این وسط مامان گلم و همسر نازنینم که از خوشحالی سر از پا نمی شناخت از همه بیشتر خسته شدند...۱۰ روز اول هم مامان و بابای نازنینم خونه ما بودن و حسابی بهمون کمک کردن....

و اما زایمان....

دوشنبه ۱۶ شهریور بخاطر کمر دردهای شدید شب قبل با دکترم تماس گرفتم و ازش خواستم بجای چهارشنبه امروز منو ویزیت کنه...اونم استقبال کرد....بعد از ظهر دوشنبه با همسری رفتیم دکتر...خیلی هیجان زده بودیم...دکتر معاینه ام کرد و گفت که دهانه رحمم ۳ سانت ونیم باز شده...بنابراین می تونم فردا برم بیمارستان !!!!!!!!!!!!

دکترم قبلا راجع به زایمان بی درد (اپیدورال) با من صحبت کرده بود ولی من چون از آسیبش به کمر می ترسیدم تصمیم گرفته بودم که زایمانم اپیدورال نباشه...ولی اون روز بخاطر کمر دردهای شب پیشش به رگ سیاتیک پام خیلی فشار اومده بود و من ترسیدم که گرفتگی رگ سیاتیکم مانع طایمان طبیعیم بشه واسه همین با همسرم تصمیم گرفتیم که اپیدورال کنم که بیحسی مانع گرفتگی رگ پام بشه...خلاصه با دکترم در این مورد صحبت کردم و قرار شد فردا برای زایمان طبیعی بی درد در بیمارستان عرفان ساعتئ ۸ اونجا باشم....

اون شب آخرین شب دونفره من وهمسری بود ....خیلی ذوق زده بودیم ...قرار بود که من از ساعت ۸ شب به بعد چیزی نخورم و کلی هم روغن کرچک بخورم....خلاصه من وهمسری در آخرین شب دونفره مون هات داگ اعلا خوردیمو بعدش همش به انتظار و هیجان گدشت...

برعکس اون چیزی که فکر می کردم شب تقریبا خوب خوابیدم ولی دردهای شدیدی هر چند وقت یکبار منو بیدار میکرد....

صبح ساعت ۶:۳۰ بلند شدیم ....من رفتم دوش گرفتم و همسر هم کم کم داشت آماد ه میشد...توی این مدت من همش یکسری سفارش مثل تمیز بودن خونه....جا گردن لباسهای اضافه و.... رو به همسر یادآوری می کردم...اون هم در حالیکه کلی اضطراب داشت فقط می گفت چشم!!!!

ساعت ۷:۳۰ رفتیم دنبال مامانم....و تقریبا ساعت ۸:۳۰ بیمارستان بودیم...اون روز هوا فوق العاده خنک بود و واقعا لذت بخش....بیمارستان مثل همیشه خلوت بود و به محض ورود به بلوک زایمان پرسنل با خوش رفتاری زیاد از من استقبال کردن...مامان و امید موندن بیرون و من رفتم داخل اتاق درد!!!!!!

(ادامه دارد)

مسیجا نفسم آمد

mygreendays — Mon, 14 Sep 2009 11:21:18 GMT

آراد نازنینم

در روز سه شنبه ۱۷ شهریور ۸۸ در بیمارستان عرفان با کمک دکتر شادی دانشور در ساعت ۱۶:۵۵ به روش زایمان طبیعی (بدون درد) به دنیا اومد و زندگی ما رو ستاره بارون کرد.....

وزنش ۳کیلو ۷۰۰ و قدش ۵۱ سانت....

همه چیزش خوبه و این هدیه الهی در اولین شب قدر ماه رمضان امسال در آغوشم قرار گرفت...لذت بخش ترین چیز زندگیم ...لدت بخش ترین احساس زندگیم و لذت بخش ترین درد های زندگیم رو در این روز از خدا هدیه گرفتم

برای همه دوستانم خیلی خیلی دعا کردم...امیدوارم این حس و این لذت نصیب هر کسی که آرزوشو داره بشه....

- در مورد زایمانم...و همه خاطرات این چند روز سر فرصت می نویسم...فعلا نسشتن کمی برام مشکله !!!!!!...عکسهای قشنگی براتون دارم....

از همه دوستام که بهم سر می زنن ممنونم