روزهای سبز من

هرچی خواستم از زیر دستش فرار کنم نشد...یه بار جور شد ولی ساعتش به ما نمی خورد منم از خدا خواسته گفتم نمی تونم هر دوشنبه ۲ ساعت مرخصی بگیرم.....ولی فکر نمی کردم دوباره اینقدر زود یه جا برای روزهای سه شنبه ۴:۳۰ تا ۶ جور بشه......

هیچی دیگه ما دوباره رفتنی شدیم به کلاس زبان و همش دارم رو خودم کار می کنم که این مسئله دوباره تنوع خوبی به زندگیمون میده......(مجبورم خود شیطانیم رو یه جورایی آماده کنم)....فکر کنید بعد از یک ماه و نیم و دست از پا درازتر داریم میریم کلاس...بیچاره استادمون که دوباره باید مارو تحمل کنه.....

روزگار در حال گذره و خود درگیری من یه روز خوبه یه روز بد ولی خیلی خیلی حواسم بهشه....دلم نمی خواد یه مسئله ای حل نشده بمونه...بلاخره من استعداد خودم رو کشف می کنم....

این روزها یه وبلاگ پیدا کرده بودم که مثل یه رمان جذاب تمام وقت داشتم آرشیوش رو می خوندم ....خیلی روم تاثیر گذاشت ...مهربانوی عزیزم مرسی از نوشته های خوبت....(ولی خدائیش فکر کنم شماره چشمم یکی دو درجه افزایش یافت از بس که ذل زده بودم به مانیتور)

هفته پیش من و همسری دوتایی رفتیم شمال...هوا خوب بود و خیلی همه چیز لذت بخش بود....یه چیزی می گم منو نزنید ها...احتمال ۹۰ درصد این هفته هم دوباره میریم....میریم دیگه ...خوب چی کار کنیم ...ما همه تابستون منتظر خالی شدن این خونه بودیم...خوب خیلی دوستش داریم دیگه...

هوای پاییزی خیلی عشقولانست ...من از الان دارم برای هدیه تولد همسری که آخر آذره فکر می کنم...ببینید من چه خانوم فداکار و مهربون و ....هستم ....واسه همینه : مهربونیتو دوست دارم ...خانومیتو دوست دارم...با وفا بودنتو ...با خدا بودنتو .....با صفا بودنتو دوست دارم(این هم قطعه شعری از پویا ...حالا شما فرض کنید همسرم اینو برای من سروده....)

فعلا می ریم تا بعد

خدایا از همه چیز متشکرم......

 

خیلی گیجم...در راستای کشف استعدادم هرچی فکر می کنم به نتیجه ای نمی رسم...همیشه شاگرد زرنگی بودم و همه نمره هام خوب بوده ولی نمی دونم چرا هیچ کدوم از اون نمره ها در یافتن استعدادم کمک نمی کنه....

این روزها که یه مسافت یک ساعته رو پیاده می رم خیلی با خودم فکر می کنم ...در مورد همه چیز...از همکارام گرفته تا تیپ جدیدم تو پاییز و میزان عشقم به همسرم و ....خیلی گیجم ...انگار دنبال چیزی می گردم که اصلا نمی دونم چیه...آخرین باری که اینطوری شدم یه شش ماهی پیش یه دکتری جلسات روانکاوی می رفتم ...تو اون زمان برای فرار از آدمهایی که منو آزار می دادن یه راه بیشتر به نظرم نمی رسید و اون ازدواج کردن بود....بماند که اینجانب یکسال و نیم بعد از آخرین مراجعه به دکترم ازدواج کردم ولی خوب... جلسات روانکاویم خیلی عالی بود و یه جورایی نقطه عطف زندگیم شد چون کاملا دیدگاهم رو نسبت به زندگی عوض کرد....حالا دوباره دنبال راه فرار از روتین شدن زندگیم هستم....گاهی وقتا...نه نه ...خیلی وقتا به بچه دار شدن فکر می کنم اما دلم نمی خواد این بچه باعث پاک شدن صورت مسئله ام شه ...ذلم می خواد مسئله حل شه...نمی دونم شاید به زمان نیاز دارم تا درگیریهای ذهنیم کمتر بشه ...جالبه که این درگیریها فقط و فقط توی ذهنم ...من اصلا نه با همسرم نه با زندگیم نه با هیچ چیز دیگه مشکلی ندارم ولی نمی دونم چمه؟!.....

باید بیشتر در خودم جستجو کنم ...باید یه چیزی که استعدادم رو شکوفا می کنه پیدا کنم ...مثل نقاشی...مثل ورزش...مثل موسیقی...مثل عوض کردن محل کار....مثل خیلی چیزهای دیگه که من پیداش نمی کنم.....

خیلی گیجم ...دلم می خواد کلی پول برای خودم خرج کنم ولی نمی دونم چی بخرم...دلم می خواد کلی به تیپم برسم ولی نمی دونم چه جوری....دلم می خواد کلی لاغر شم ولی نمی دونم چه جوری...دلم می خواد....ولش کنید ....با من به نتیجه نمیرسید.....

* قصد دارم یه پازل ۱۰۰۰ تیکه بخرم و حلش کنم ....شنیدم برای ذهن خیلی خوبه....

* بعد از یکماه تعطیلی کلاس زبان برای شروع سری جدید کلاسهامون تماس گرفتم گفتند استادمون تا ۲ ماه دیگه وقتش پره ...خیلی شاکی و ناراحت شدیم....ولی اعتراف می کنم من (فقط من) از خوشحالی ته دلم غیلی ویلی (دیکته اش رو نمی دونستم) می رفت ...با این ذهن درگیر کلاس زبان هم قوز بالا قوز(دیکته اش رو نمی دونستم) بود...الان این من شیطانیمه که داره می نویسه...قول میدم در اسرع وقت برای خوندن زبان یه برنامه گوگول بریزم....

* اعتراف می کنم که در مورد خونه شمالمون و خانواده همسرم خیلی کم لطفی کردم و مطمئنا اونها برای راحتی و آزادی عمل ما نیومدند.مرسی از راهنماییهاتون دوست جونا....

*به نظر شما اگه من الان یه نی نی ۶ ۷ ماهه داشتم اونوقت ذهنم اینقدر در گیره چیزهای بی خودی می شد؟...به قول مامانم :اینا همش از بیکاریه!!!!!

باز هم تراوشات مغزی من توی وبلاگ گوگولم خالی شد

تا بعد ...خداحافظ

- یه هوای خیلی عالی به همراه یک عالمه کار....ولی اصلا خسته نیستیم ...خونمون توی شمال آماده شد و من و همسرم به همراه مامان و بابای گلم که همیشه یاور و کمک ما بودند و هستند روزهای گوگول و خوبی رو گذروندیم...یه خونه خیلی کوچولو با یه دید بزرگ به دریا و جنگل...خیلی لذت بخشه

- سعی می کنم هر روز از محل کارم (چهاراره جهان کودک) تا محل کار همسری (میدان محسنی) رو پیاده برم (۴۵ دقیقه طول میکشه)....خیلی خوبه ...البته این مسئله در لاغری من اونقدرها تاثیر نداره و حداقل از عذاب وجدان بی تحرکیم کم می کنه ....همه عقیده دارن که چاقی من بخاطر بی تحرکیه ....

- روزهایی که پیاده روی می کنم از دیدن ادمها و خیابونهای شلوغ لذت میبرم چون احساس می کنم وقتی توی ماشین هستم چیزهای ریز دورو برم رو نمی بینم....

- دارم رو خودم کار میکنم ....دلم می خواد این مسئله مرور کردن اتفاقهای بد رو از خودم دور کنم...مدام توی ذهنم با آدمهای دورو برم درگیرم مخصوصا همکارام که شدیدا آزارم میدن ....یه جوری باید فکرم رو خالی کنم...

- یکی از نامه رسانهای محل کارم که شاید فقط یکی دو بار بیشتر ندیده بودمش دیروز سکته قلبی کرد و فوت کرد...از شنیدن این خبر خیلی شوکه شدم خیلی جوان بود و....نمی دونم ...کلا با مسئله مرگ نمی تونم کنار بیام و اصلا دلم نمی خواد بهش فکر کنم....خیلی متاسف شدم !!!!

- آخر این هفته هم اگه خدا بخواد میریم شمال...با همسرم قرار گذاشتیم تا هوا خوبه بریم اونجا چون بعدش تا عید نمی تونیم بریم....البته این هفته دیگه مرخصی نمی گیرم....

- این خیلی بده که من همش حس منت گذاشتن دارم و همش فکر می کنم اگه برای کسی کاری کنم اون فرد هم باید یه کاری بکنه....خونمون تو شمال را ما با کمک پدر همسرم گرفتیم (نصف به اسم من و نصف به اسم پدر شوهرم)ولی اینکه برای فراهم کردن و انتقال وسائل فقط مامان و بابای من خیلی ذوق نشون دادن و اونجا هم با وجود بالا بودن سنشون خیلی خیلی به ما کمک کردن این حس رو در من ایجاد کرده که چرا مادر و پدر همسر بخاطر یه سرما خوردگی کوچولو یا بعضا بی حوصلگی اصلا به ما کمک نکردن....مامان همیشه میگه آخه همه که یکجور نیستن و همیشه هر کاری رو بخاطر خدا بکن .....ولی خوب من یه کم حرصم گرفته بیشتر بخاطر پدر مادر خودم و همش فکر می کنم اونها هم باید برای این کار یه حرکتی می کردن نه اینکه هفته دیگه خوش و خرم همراه ما بیان توی خونه حاضر و آماده .... قابل توجه سارا جونم  که این من واقعی نیستم که دارم تایپ می کنم ...این من شیطانی منه

- فکر می کردم حس نوشتن ندارم ولی میبینم که خیلی نوشتم....تا بعد ....خداحافظ

من هستم....از اینکه دوستانم به اینجا سر می زنن خیلی خوشحالم...

- سه شنبه هفته پیش شدیدا سرما خوردم و از خدا خواسته یه مرخصی استعلاجی گرفتم...ولی مگه خونه موندم....نه نه نه ....صبح ساعت ۹ زدم بیرون ...حسابی حال کردم ..پیاده رفتم مرکز خرید نارون ...یه کم مغازه دیدم و بعدش یکسراست رفتم شهر کتاب نیاوران...البته به قول همسرم :شهر کتاب کامرانیه...برای من که نیاورانه....خلاصه یه ۳ ساعتی اونجا گشتم و حال کردم ...خوب و خلوت بود و برعکس ۵ شنبه جمعه ها که اکثرا برای تریپ میان اونجا روز سه شنبه صبح خوب و خلوت بود و آدمها ی گوگول و کتابخون همسن مامان و بابام اومده بودن اونجا!!!!!...خیلی خوش گذشت و من یه کتاب خریدم و سه تا کتاب دیگه هم نشون کردم و کتابی رو که خریدم توی همین چند روز تعطیلی تموم کردم!!!

- روزهای قشنگ پاییزی از راه رسیده و حس شاعرانه من گل کرده ....این حس شاعرانه منجر به شعر گفتن نمی شه بلکه فقط منجر به پیاده روی های طولانی همراه با نفسهای عمیق میشه !!!!(حالا نمی دونم شاعرانش کجاست)

- چاقی بیش از اندازه داره کلافم میکنه و اصلا و ابدا حوصله رژیم گرفتن ندارم....تورو خدا یکی بهم کمک کنه....

- احساس تنبلی داره خفم می کنه و نیاز به به تحرک بزرگ دارم...

- این روزها شدیدا با خودم درگیرم ...همش دارم در استعدادهام دنبال چیزی میگردم که عاشقانه دوستش داشته باشم ولی استعدادی نمی یابم...

- چندتا مهمونی باید بدم که از تنبلی هی امروز فردا می کنم...

- دیگه خونمون کاراش تموم شده و من خیلی دوستش دارم....

- اگه خدا بخواد ۴ شنبه وسائل میبریم خونه شمالمون.....یعنی یه جورایی ۴شنبه این هفته مثل ۳ شنبه هفته گذشته پیچیده شده !!!

- فعلا چیز بدرد بخوری برای نوشتن ندارم

خوش باشید همتون

اصلا ظهر نتونستم خوب بخوابم...برای افطار خیلی داغون بودم...بعد از افطار از سنگینی نمی تونستم تکون بخورم ...اون شب هم مثل همه شب های قدر گذشته میرفتم زینبیه...جای خیلی عالیه ای...شب ساعت ۱۱ اونجا بودم..انگار دیر رسیدم...آیه ۵۰ جوشن کبیر بود ..مثل همیشه کیپ تا کیپ آدم نشسته بود...مامان و خواهرا همه بودن فقط خواهر بزرگه هنوز نیومده بود...خیلی خوابم میومد...نمی تونستم هواسم رو به دعا جمع کنم ...آخر دعا و اول سخنرانی خواهر بزرگه هم اومد...داشتم فکر می کردم خوشبحالش چون همین چند ماه پیش مکه بوده....من چی..من چی کار کردم...من چقدر از لحاظ روحی پیشرفت کردم...یا ستار العیوب ....خانم سخنران اومد...خیلی ازش خوشم میاد چون مثل خانم جلسه ای ها نمی ره بالا منبر و از جهنم و بهشت و مصیبت بگه....از زندگی حرف می زنه...از خدا ...بعضی سیئات حسنات رو از بین میبره...با مردم خوب باشید...از لحظه جدا شدن روح از بدن هنگام مرگیگه...خیلی ترسیدم...خدایا من چیکاره باید بکنم...بیاد اعصاب خوردی های این روزهای اخیر میوفتم...چقدر از همکارام متنفر شده بودم...با خودم عهد بسته بودم که دیگه برای هیچکسی هیچ کاری نکنم...سخنران گفت : نماز و روزه و ذکر نشونه دین و ایمان نیست اینکه دست یه آدم نیازمند رو بگیریم شرطه....دیگه بقیه حرفهاشو نمی فهمیدم...مستاصل بودم و فکر می کردم همه این آدمهایی که اینجا نشستن از من بهترن....مدام به ساعت نگاه می کردم ...به همسر قول داده بودم قبل از ۲ خونه باشم آخه وقتی داشتم از خونه بیرون میومدم خیلی نگران بود...وسایلمو جمع کردم...با خواهرا خدا حافظی کردم ...بعضی گناهها هست که اسمشون معصیته و به این راحتی ها هم پاک نمی شه....با مامان خدا حافظی کردم ...دوست مامان گفت پس قرآن سرگرفتنت چی می شه ...گفتم خونه اینکارو می کنم...باز هم دروغ گفتم ...خودم می دونستم که پا به خونه برسه اول غذای خوشمزه ای رو که درست کردم می خورم و بعدش هم با خیال راحت می خوابم....همه جای خونه به اون بزرگی آدم نشسته بود ...خیلی به سختی بیرون اومدم... هوای پاییزی خیلی عالی بود ....سوار ماشین شدم ولی گیج بودم...توی مغرم یه چرتکه داشت حساب کتابم رو بالا پایین می کردم...گیج گیج بودم...خیابونا شلوغ بود دم پارک نیاوران جای سوزن انداختن نبود...پر بود از پسر دختر ...بازهم درگیر آدما شدم...از اونجا تا خونه ۵ دقیقه راه بود ولی من همینطوری می گشتم...از این خیابون به اون خیابون...از خدا خیلی دور شده بودم...ساعت ۲ رسیدم خونه ...هوای بیرون خنک بود ..وقتی وارد خونه شدم گرمای خونه یه حس خوب بهم داد...اینجا خونمون بود...خیلی خوب و گرم...خونه ای که هدیه بابام بود...خونه ای که خیلی دوستش داشتم...همسر خواب بود ...این همون کسی بود که شبهای قدر ۳ ۴ سال پیش بخاطر داشتنش خیلی دعا کرده بودم...چقدر دوستش داشتم...خیلی خوابش عمیق بود نفهمید که من اومدم...یه کم راه رفتم...به یکسال گذشته فکر کردم...خدایا تو خیلی خوب بودی و من خیلی بد...تو خیلی برای من خوب خواستی ولی من بنده بدی بودم...با منتها همم العارفین....یا خیر الناصرین....دو رکعت نماز خوندم....کدوم از عهدهایی رو که با خدا بسته بودم وفا کردم...همسر بیدار شد ...غذا خوردیم و خوابیدیم....این همون شب قدری بود که خیلیهای دیگه تا صبح بیدار موندن ولی من خوابیدم....روز بعد دم افطار خیلی بیحال بودم..برنامه ماه محبوب...خیلی شوکه بودم ...مهمانش یه مهندس ورزشکار بود که ۵ ماه توی کما رفته بود...در اثر یه تصادف ...خودش می گفت :خدا منو به صفر رسوند و دوباره ساخت...اشک تو چشمهام جمع شد...بغضم ترکید و کلی گریه کردم...نه برای اون آدم برای خودم... اون آدم به خدا رسیده بود و بخاطر بلایی که به سرش اومده بود اصلا از خدا شاکی نبود...خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم...تصمیمهای مهمی گرفتم...من به شکرانه زندگی بی دغدغه ام از بدیهایی که در حقم شده بود میگذرم...من رابطه ام رو با خدا بهتر می کنم و سعی می کنم درست وقتی که باید جلوی خودم رو بگیرم به یاد خدا بیوفتم...من خیلی راه در پیش دارم تا سال دیگه شب قدر بتونم توی زینبیه با خدا راز و نیاز کنم....به امید آن روز....یا مجیب الدعوات.....الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب